Bir süredir yazmak gelmiyordu içimden... Anneannem vefat edeli bir ay oldu. Oysa daha dün gibi... Blogta eskileri yüklüyordum ara ara, tam da dedemi özlediğimi yazdığım yazıda kalmışım. Yazının en sonunda ;
Her cuma da arayıp "Hayırlı Cumalar" diyorum. Anneanneme bahçeyle ilgili görüntü ve videoları her gittiğimde izletiyorum. Artık o da rüyalarında hep bizim bahçeyi görüyormuş. Mesela bugün telefonda görüştüm. Rüyasında bol bereketli patatesler hasat etmişiz bahçeden. Bizim için hep dua ediyor. Dedem göremeyeceğini söylemişti. Ama anneannem çok istiyor. İnşallah sağken bahçe yemyeşil olduğunda onu götürebiliriz. Onun en büyük hayallerinden oldu yemyeşil bahçe...
Diye yazmışım. Artık her cuma telefonun diğer ucunda o yok diye içim sızlıyor. O rüyalarında gördüğü bahçemizi hiç göremedi... Hep hasta olur diye sakındık, götüremedik. Keşke demeyi hiç sevmem, ama bahçeyi çok görmek istemesine rağmen göremedi diye içimde hep sızısı kalacak.
Hani derdin ya anneannem; Biz ölünce mezarımıza gelecek misin diye? Hani ben küçükken hep ağlardım sen öyle dediğinde... Dedem gitmişti ya, hani bir kanadım kırılmıştı. Sen gidince diğeri de yok oldu. Sanırdım ki hep kuşlar gibi özgür ve mutlu hissedecektim kendimi... Kanatsız kuşlar gibi kaldım şaşkın ve yaralı..!
Gönderen
Uzaylının mutfağı
Ben büyüdüm mü şimdi anneanne..! Hani hiç büyümeyen çocuk ruhluydum? Hep sanırdım siz gidince haykıra haykıra ağlayacağım. Ağlamak ne büyük nimetmiş meğer... Dedem vefat ettiğinde yumruk gibi bir şey oturdu kaburgalarımın arasına... Tam bir yıl ağlamak istedim ama o düğüm çözülmedi. Kimse daha fazla üzülmesin istedim önce... Sonra istesem de bir iki damladan fazla ağlayamadım kendi kendime bile... Oysa içim çağlayanlar gibiydi. Sonra her anıları hatırladığımda, toprağı çapalarken gözyaşlarım karıştı içine... Bahçede uğraşırken yavaş yavaş çözüldüm, ağladım ağladım. Bana ilaç gibi geldi bu bahçe... Fazla düşünmemek için kendimi bahçeye ve aileme adadım.
Ya sen gidince anneannem... Tıkandım yine... Her gün gözümden akan yaş biri iki damla... Oysa öyle ihtiyacım var ki ağlamaya... Hani dokunsalar çağlayanlar gibi ağlayacağım. Bahçeyi görebilseydin bir tesellim olurdu belki... Dilerim yemyeşil bahçelerde dolaşıyorsundur. Tıpkı hayal ettiğin gibi... Nurlar içinde olmanızı dilerim anneannem..!
0 yorum:
Yorum Gönder